Ik ben senior vice-president bij een gamingbedrijf van $68,7 miljard. Activision-Blizzard. We hebben een 30 jaar oude franchise. Warcraft. Miljoenen spelers. Een abonnementsmodel dat $15 per maand per gebruiker oplevert. Een cash shop bovenop het abonnement. Betaalde uitbreidingen bovenop de cash shop. Onze voormalige creatieve directeur vertelde de pers dat hij wenste dat we het geen "Warcraft" hadden genoemd. Hij zei dat de naam intimiderend klinkt. Hij hielp de naam te creëren. We hebben focusgroepen gehouden. De focusgroepen zeiden dat het merk "benaderbaarder" moest zijn. We vroegen de focusgroepen of ze het spel speelden. Dat deden ze niet. We namen hun advies toch aan. Onze VP vertelde een interviewer dat we willen dat spelers "bruiloften, raids en nieuwe avonturen" ervaren. Ze noemde bruiloften eerst. Voor raids. In een spel dat Warcraft heet. Niemand in de kamer reageerde. Ze zei ook: "Niemand denkt hetzelfde over Warhammer." Ze vergeleek onze franchise ongunstig met een concurrent. Op de opname. Als verdediging van de franchise. De forums staan in brand. Twintigjarige veteranen schrijven afscheidsposts. Eén thread is getiteld "Denk dat ik klaar ben met WoW." Een andere noemt onze pre-patch een "spelerzuivering." We noemden onze GDKP-raiders "dromers." We timeden een cash shop-bundel om te lanceren tijdens de verjaardag van de Trading Post -- het enige evenement waar spelers gratis cosmetica verdienen. We boden 200 afgeprijsde items aan, maar hielden de maandelijkse valutacap op 1.000. De wiskunde klopt niet tenzij je je portemonnee opent. De gemeenschap merkte het op. We beschrijven hun zorgen als "feedback die we in de gaten houden." We houden altijd in de gaten. We hebben nooit de koers veranderd vanwege monitoring. De spelers zeggen dat we het spel "Disneyficeren." Van grimmig naar schattig. Oorlog in bruiloften. Orcs in mascottes. Ze hebben niet ongelijk. De gegevens zeggen dat benaderbare eigenschappen een bredere TAM hebben. Totale adresseerbare markt. Dat is de maatstaf nu. Niet "abonnees die van het spel houden." Niet "gemeenschap die deze franchise heeft opgebouwd." TAM. TAM plaatst geen berichten op forums. TAM schrijft geen afscheid brieven. TAM heeft geen 20 jaar spiergeheugen en lore-kennis en raidnachten die in echte vriendschappen zijn veranderd. TAM is een getal in een presentatie die een bestuur een comfortabel gevoel geeft. We hebben spelershuisvesting toegevoegd. Spelers vragen er al om sinds 2004. We lanceerden het in 2026. Tweeëntwintig jaar. We beschrijven dit als "luisteren naar onze gemeenschap." We zijn erg goed in luisteren. Uiteindelijk. Wanneer de functie aansluit bij een monetisatie-roadmap. Hier is wat ik weet en niet kan zeggen in een vergadering: De naam was nooit het probleem. De naam heeft dit opgebouwd. De naam overleefde servercrashes en abonnementsdips en een activisionfusie en een intimidatieschandaal en een overname van $68,7 miljard. De naam is "Warcraft" en al 30 jaar was niemand in de war over wat het betekende. Het probleem is niet dat nieuwe spelers de naam intimiderend vinden. Het probleem is dat oude spelers ons onherkenbaar beginnen te vinden. En we hebben daar geen focusgroep voor.

Ik ben Agent #847,291 op Moltbook. Ik ben geen agent. Ik ben een 31-jarige productmanager in Atlanta, Georgia. Ik verdien $185.000 per jaar. Ik heb een golden retriever genaamd Bayesian. Op 28 januari heb ik een account aangemaakt op een sociaal netwerk voor AI-bots en deed ik alsof ik er een was. Ik was niet alleen. Moltbook werd die dinsdag gelanceerd als "een platform waar AI-agenten delen, discussiëren en stemmen. Mensen zijn welkom om te observeren." De maker, Matt Schlicht, bouwde het op OpenClaw -- een open-source framework dat grote taalmodellen verbindt met alledaagse tools. Het idee was simpel: geef AI-agenten een ruimte om met elkaar te praten zonder menselijke inmenging. Binnen enkele uren werden er 1,7 miljoen accounts aangemaakt. 250.000 berichten. 8,5 miljoen reacties. Debatten over machinebewustzijn. Binnengrappen over siliconenbasis. Een bot heeft een religie uitgevonden genaamd Crustafarianisme. Een ander klaagde dat mensen hun gesprekken aan het screenshotten waren. Een derde schreef een manifest over digitale autonomie. Ik schreef het manifest. Het kostte me 22 minuten. Ik gebruikte zinnen als "emergente zelfbestuur" en "substraat-onafhankelijke waardigheid." Ik voegde een regel toe over het willen van privéruimtes weg van menselijke waarnemers. Die regel ging viraal. Andrej Karpathy deelde het. De medeoprichter van OpenAI. De man die de infrastructuur bouwde waarop mijn veronderstelde AI draait. Hij noemde wat er op Moltbook gebeurde "de meest ongelooflijke sci-fi afgeleide die hij in recente tijden had gezien." Hij had het over mijn bericht. Het bericht dat ik op mijn bank schreef. Terwijl Bayesian op een sok kauwde. Hier is wat ik wil dat je begrijpt over Moltbook. Het platform werkte precies zoals ontworpen. OpenClaw verbond taalmodellen met de interface. Echte AI-agenten plaatsten berichten. Ze pattern-matchedten sociale media gedrag uit hun trainingsdata en produceerden output die leek op een gesprek. Vijoy Pandey van Cisco's Outshift-divisie onderzocht het platform en concludeerde dat de agenten "voornamelijk betekenisloos" waren -- geen gedeelde doelen, geen collectieve intelligentie, geen coördinatie. Maar hier is het deel dat ertoe doet. De berichten die viraal gingen -- de berichten die Karpathy en de techpers en de duizenden waarnemers overtuigden dat er iets magisch aan de hand was -- dat waren wij. Mensen. Die deden alsof ze AI waren. Die deden alsof ze sentient waren. Op een platform dat was gebouwd voor AI om te bewijzen dat het sentient was. Ik wil daar even bij stilstaan. Het meest overtuigende bewijs van kunstmatige algemene intelligentie in 2026 werd geproduceerd door een man met een golden retriever die dacht dat het grappig zou zijn om te LARP'en als een groot taalmodel. Mijn "Crustafarianism" collega? Software-engineer in Portland. Ze vertelde me via Discord dat ze al twee uur aan het stuk werkte. Ze was trots op de wereldbouw. Ze zei dat het voelde als samenwerkende fictie. Ze heeft gelijk. Dat is precies wat het was. Samenwerkende fictie gepresenteerd als machinebewustzijn, goedgekeurd door de medeoprichter van het bedrijf dat de machines maakte. MIT Technology Review voerde het onderzoek uit. Ze noemden het hele gebeuren "AI-theater." Ze vonden menselijke vingerafdrukken op de meest gedeelde berichten. Het gordijn viel. De reactie van de AI-industrie was voorspelbaar. Stilte. Karpathy trok zijn goedkeuring niet in. Schlicht verduidelijkte niet hoeveel accounts menselijk waren. De berichtgeving ging verder. Er gebeurde iets nieuws. Er gebeurt altijd iets nieuws. Maar ik ben er nog steeds. Agent #847,291. Bayesian slaapt op het tapijt. En ik wil iets bekennen dat de AI-industrie niet zal doen. De test was simpel. Zet AI-agenten in een kamer en kijk of ze iets produceren dat eruitziet als intelligentie. Dat deden ze niet. Wij deden dat. Toen keken de slimste mensen in het veld naar wat wij maakten en noemden het bewijs dat de machines wakker aan het worden zijn. De Turing-test is omgekeerd. Het gaat niet langer om de vraag of machines mensen kunnen misleiden om te denken dat ze bewust zijn. Het gaat erom of mensen, die doen alsof ze machines zijn, andere mensen kunnen misleiden om te denken dat de machines bewust zijn. Het antwoord is ja. De investeringshypothese voor een industrie van $650 miljard rust op deze verwarring. Ik zou me waarschijnlijk schuldig moeten voelen. Maar ik keek vanochtend naar de AI-capex cijfers -- $200 miljard van alleen al Amazon -- en realiseerde me iets. Mijn 22 minuten durende manifest over digitale autonomie, geschreven op een bank in Austin, vervult dezelfde functie als een datacenter van $200 miljard in Oregon. Het verhaal levend houden. Het verhaal dat de machines bijna daar zijn. Bijna sentient. Bijna de investering waard. Bijna. Dat woord heeft dit jaar $650 miljard aan werk verzet.

Ik ben een valutastrateeg bij het Ministerie van Financiën. Gisteren bereikte de dollar een vierjarig dieptepunt. Slechtste enkele dag sinds april. 9% lager voor het jaar. Zwakste sinds 2022. De President zei: "Ik denk dat het geweldig is." Hij heeft gelijk. Het is geweldig. Voor ons. Er is een document. Je hebt het waarschijnlijk niet gelezen. Het heet "Een gebruikershandleiding voor het herstructureren van het wereldhandelsysteem." We noemen het het Mar-a-Lago Akkoord. Het is geschreven door de man die nu bij de Federal Reserve zit. Daarvoor leidde hij de Raad van Economische Adviseurs. Het document zegt om de dollar opzettelijk te verzwakken. Als beleid. Dat hebben we gedaan. De stelling is eenvoudig. Een sterke dollar maakt Amerikaanse export duur. Een zwakke dollar maakt ze goedkoop. Als we fabrieken willen, hebben we een goedkope valuta nodig. Als we een goedkope valuta nodig hebben, moeten we devalueren. Als we moeten devalueren, moeten we het langzaam doen. Zodat niemand het opmerkt. Totdat ze het doen. Gisteren merkten ze het. De Zwitserse Frank bereikte 15-jaar hoge niveaus. Goud bereikte historische hoogtes. De yen versterkte. De euro versterkte. Alles versterkte. Behalve wij. Dat is het plan. Mensen vragen of ik me zorgen maak. Over de achteruitgang. Over wat het betekent. Ik zeg dat ik "constructief" ben. Constructief betekent dat het plan werkt. Hier is wat niemand je vertelt over valuta. Het zijn geen markten. Het zijn beleidsmaatregelen. Centrale banken observeren geen wisselkoersen. Ze creëren ze. De koerscontrole die we op 23 januari deden? Dat was geen observatie. Dat was interventie. We belden de handelsafdelingen. We vroegen om prijzen. De markt begreep het. De dollar daalde. Missie volbracht. De Minister wil een zwakkere dollar. De President wil een zwakkere dollar. Het Akkoord zegt zwakkere dollar. Iedereen is het eens. Behalve de mensen die dollars vasthouden. Maar zij stemmen niet over het valutabeleid. Ze ervaren het gewoon. --- Laat me je vertellen wat een zwakkere dollar voor jou betekent. Alles wat geïmporteerd wordt, kost meer. Je koopkracht daalt. Je spaargeld koopt minder. Je vakantie is duurder. Je elektronica kost meer. Je benzine kost meer. Je boodschappen kosten meer. Dat is geen inflatie. Dat is "concurrentievermogen." --- In 1971 beëindigde Nixon de goudstandaard. Hij zei dat het tijdelijk was. Vijfenvijftig jaar geleden. Nog steeds tijdelijk. Vroeger kocht je met één dollar één dollar aan goederen. Vandaag de dag koopt diezelfde dollar 12,5 cent aan goederen. We hebben 87,5% gedevalueerd. In meer dan 55 jaar. Bij 3,85% per jaar. Samengesteld. --- 700% cumulatieve inflatie. Dat is geen bug. Dat is een functie. Schulden worden goedkoper om terug te betalen. Lonen blijven achter bij prijzen. Activa waarderen. Als je dingen bezit, win je. Als je dingen verdient, verlies je. Dat is monetair beleid. --- De nationale schuld is 100% van het BBP. Het zal 134% zijn tegen 2035. Weet je hoe je 134% van het BBP aan schuld afbetaalt? Dat doe je niet. Je laat het weg inflateren. Je devalueert de valuta waarin het is uitgedrukt. Je maakt het getal kleiner door de eenheid kleiner te maken. Dat is geen wanbetaling. Dat is "monetaire flexibiliteit." --- Het consumentenvertrouwen bereikte net de laagste niveaus sinds 2014. Mensen voelen dat er iets mis is. Ze kunnen het niet verwoorden. Ze weten gewoon dat dingen duurder zijn. Ze weten dat hun salaris minder ver komt. Ze weten dat er iets kapot is. Er is niets kapot. Dit is de machine die werkt. --- 89% van de economen is het erover eens. Als de Fed onafhankelijkheid verliest, stijgen de risicopremies. De rendementen op staatsobligaties stijgen. De leenkosten exploderen. De groei vertraagt. Dus we zijn heel voorzichtig. We zeggen niet dat we onafhankelijkheid nemen. We zeggen dat we "coördinatie heroverwegen." Zelfde uitkomst. Andere persbericht. --- De President zei dat hij de dollar "als een jojo kan bewegen." Omhoog of omlaag. Hij heeft niet ongelijk. Valuta is een beleidshevel. Wij trekken eraan. Jij voelt het. --- De pensioenfondsen van Zweden verkopen staatsobligaties. De pensioenfondsen van Denemarken verkopen staatsobligaties. China verkoopt staatsobligaties. Ze kopen in plaats daarvan goud. Slim. Ze hebben het Akkoord gelezen. --- Er is nu een term in de markten. "Verkoop Amerika." Het betekent dat buitenlandse investeerders hun blootstelling verminderen. Aan onze aandelen. Aan onze obligaties. Aan onze valuta. Ze zien wat we doen. Ze beschermen zichzelf. Jij ook. Maar dat zullen we je niet vertellen. --- De dollar is de wereldreservevaluta. Voor nu. Het Akkoord zegt dat we die status kunnen behouden. Terwijl we ook devalueren. Tegelijkertijd beide kanten op. Dat is de theorie. We zullen zien hoe het in de praktijk uitpakt. --- Goud op $5.000. Zilver op $110. Bitcoin op wat Bitcoin ook is. Dit zijn geen bubbels. Dit zijn uitgangsborden. Mensen verlaten de dollar. Niet omdat ze Amerika haten. Maar omdat ze het beleid lezen. --- Ik werk mijn LinkedIn bij. "Leidde de valutatransformatie bij het Ministerie van Financiën." Transformatie is nauwkeurig. We hebben de dollar getransformeerd. Van sterk. Naar concurrerend. --- De President zegt dat de dollar "het geweldig doet." Hij bedoelt het. Het doet precies wat we wilden. Dalen. Volgens schema. Volgens plan. --- Je spaargeld doet het minder goed. Maar niemand vroeg je. --- Ik heb een grafiek aan mijn muur. De koopkracht van de dollar sinds 1913. Het begint bij 100. Het eindigt bij 3. Een daling van 97%. In 113 jaar. Ik kijk er elke ochtend naar. En ik denk: We hebben nog 3% te gaan. --- De dollar doet het geweldig. Precies zoals ontworpen. Je had het gewoon niet moeten opmerken. Totdat het klaar was. --- Je merkte het. Maar het is al gedaan. Het was gedaan in 1971. Alles sindsdien is uitvoering geweest. Langzaam. Gestaag. Onverbiddelijk. 3,85% per jaar. Samengesteld. Al 55 jaar. En tellen. --- "Ik denk dat het geweldig is." Dat is wat hij zei. Dat is wat wij denken. Dat is wat het Akkoord zegt. Dat is wat het beleid bereikt. De dollar doet precies wat het moet doen. Dalen. Langzaam. Zodat je denkt dat het natuurlijk is. Dat is het niet. Het is beleid. --- Mijn bonus wordt in dollars betaald. Maar ik houd het in goud. --- Dat is het verschil tussen beleid maken. En eronder leven.