Dario Amodei heeft zojuist de doodsdatum van jouw beroep aangekondigd. Tijdens Davos zei de CEO van Anthropic dat coderen als menselijke vaardigheid nog 6 tot 12 maanden te leven heeft. Niet als hyperbool. Als tijdlijn. Amodei: “We zouden 6 tot 12 maanden verwijderd kunnen zijn.” Geen voorspelling. Observatie. Zijn ingenieurs zijn al gestopt met het schrijven van code. Amodei: “Ik heb ingenieurs binnen Anthropic die zeggen: ‘Ik schrijf geen code meer.’” Ze raken de syntaxis niet aan. Ze debuggen geen lussen. Modellen genereren foutloze code. Mensen cureren, valideren, sturen. De baan is niet meer bouwen. Het is dirigeren. De transformatie vond stilletjes plaats. Terwijl bootcamps React onderwezen, muteerde het werkelijke beroep in iets onherkenbaars. Typ je nog steeds functies handmatig? Je bent niet ijverig. Je bent al obsoleet en hebt het nog niet gerealiseerd. Amodei: “We zouden modellen maken die goed zijn in coderen en dat gebruiken om de volgende generatie modellen te produceren.” De lus sluit. AI schrijft de code die superieure AI voortbrengt. Recursie zonder menselijke afhankelijkheid. Eenmaal verzegeld, stopt de vooruitgang met het worden beperkt door mensen. Alleen door halfgeleiders. Één jaar. Eisen tot productie, volledig autonoom. Mensen stellen de strategie vast. Machines voeren perfect, onmiddellijk, oneindig uit. Syntaxis is dood. Alleen intentie blijft over. Je bouwt nu geen software meer. Je conceiveert het met precisie, en intelligentie manifesteert het voordat je de gedachte hebt afgemaakt. De vaardigheid is niet meer coderen. Het is weten wat je moet eisen in de drie seconden voordat het systeem iets levert dat je zelf nooit had kunnen bouwen. Jouw beroep is niet geëvolueerd. Het is verdampt. En de mensen die nog leren coderen, trainen voor banen die niet zullen bestaan wanneer ze afstuderen.